Vertrek IJmuiden
Voordat de wekker ging, was het al onrustig in de kajuit van de Lady Jean. We lagen allebei te draaien, want vandaag was de dag van vertrek voor 14 maanden. Ons gevoel was echter niet bijzonder genoeg om de lading van dit avontuur te dekken, waarschijnlijk omdat een 14 maanden durende zeilreis bijna niet voor te stellen is.
Er was eerst werk aan de winkel. Gezien het grote aantal “uitzwaaiers” dat we verwachtten, leek het handig om vanaf een andere steiger te vertrekken. In overleg met de havenmeester werd dit de brandstofsteiger.
Na het afmeren kwamen de eerste “uitzwaaiers” al aan. Het werd een anderhalf uur van afscheid nemen van mensen die ons zo enthousiast gesteund hadden. Het nadeel van zo’n massaal afscheid is dat je niet iedereen zo uitgebreid kunt gedag zeggen als je zou willen.
Toen was het moment van wegvaren daar. De laatste knuffels werden uitgedeeld, en de trossen gingen los. Met tranen in de ogen voeren we weg. De havenmeester zag het en riep ons na dat het wel weer overging. De groep uitzwaaiers stormde de pier op, en wij verdeelden onze aandacht tussen zwaaien en het zeilklaar maken van het schip. Al die enthousiaste uitzwaaiers veranderden snel in onherkenbare stipjes op de pier.
Eindelijk stonden de zeilen, en het moment waar we zo lang naar uit hadden gekeken, was daar. Met een heerlijke wind zeilden we het onbekende tegemoet. Het doel was om in één ruk door te zeilen naar Dover. Onze maaltijd bestond uit een heerlijke Thaise creatie (prefab by Bastiaan). Dankbaar voor het rustige weer (ideaal om in te slingeren) zeilden we de nacht in met ons 3 uur op/3 uur af systeem.Eindelijk stonden de zeilen, en het moment waar we zo lang naar uit hadden gekeken, was daar. Met een heerlijke wind zeilden we het onbekende tegemoet. Het doel was om in één ruk door te zeilen naar Dover. Onze maaltijd bestond uit een heerlijke Thaise creatie (prefab by Bastiaan). Dankbaar voor het rustige weer (ideaal om in te slingeren) zeilden we de nacht in met ons 3 uur op/3 uur af systeem.
De weerkaarten die we ontvingen, deden ons de volgende dag besluiten om de tocht naar Dover af te breken en naar Duinkerken te gaan. Hoewel we twijfelden over deze beslissing, werden we later in het gelijk gesteld, want in de haven van Duinkerken begon het hard te waaien. Die wind hadden we niet graag voor de kust van Dover gehad na een zeiltocht van 30 uur.
Na aankomst in de haven kwam de Franse douane onze documenten controleren. Naar de vlaggenbrief werd niet gevraagd, terwijl de ANWB deze wel aanraadt (hoewel hij niet verplicht is). Verder hebben we lekker gekeuveld, mailtjes en sms’jes beantwoord en heerlijk gelezen. Wat een rust ineens!
18/19/20 juli 2005 – Duinkerken
Hoewel we proberen zo onafhankelijk mogelijk te zijn, kunnen we niet helemaal zonder onze digitale vriend: de laptop. Daarom was het een zware dobber toen deze goede vriend het ergens tussen Brighton en de Solent begaf. Door de computercrash zijn we een hoop gegevens kwijtgeraakt, waaronder ons logboekstukje vanaf Duinkerken. Esther had fanatiek geschreven, dus we zullen proberen dit uit ons geheugen op te frissen.
Door een stevige westenwind moesten we een paar dagen in Duinkerken blijven. Een goed moment om het fenomeen internetcafé te ontdekken. De VVV gaf ons twee adressen; het meest aansprekende was ‘Cybersquare’. Via een achterdeur van een computerzaak kwamen we in een oude, bedompte, stikhete kelder met zo’n dertig computers. De meeste waren in gebruik door jonge pubers die samen aan het gamen waren of stiekem porno zaten te kijken. Naast de slechte hardware was de atmosfeer dusdanig dat we er snel weer vertrokken. De volgende dag vonden we een beter internetcafé, waar we op ons gemak de website konden bijwerken.
Ook hebben we nog wat klusjes aan de boot kunnen doen, waaronder het naaien van de buiskap. Na een schoonmaakbeurt met een wondermiddel viel de kap langzaam uit elkaar. Ina had hem thuis al eens onder de naaimachine gehad, maar sommige plekken zijn lastig te bereiken. We hopen dat hij het seizoen nog volhoudt. Een leuke bijkomstigheid was dat we elke ochtend werden gewekt door geklop tegen de romp: de Franse bakker met stokbrood en croissants! Wat een luxe!
21 juli 2005 – Duinkerken naar Dover
De hele weg gemotord vanwege tegenwind. ’s Avonds kwamen we aan in Dover en twijfelden nog of we zouden doorvaren die nacht. Aangezien we krap zaten met diesel, besloten we toch in Dover aan te leggen. De dieselsteiger was verlaten en volgens de onduidelijke bordjes zou deze pas om 6:00 uur ’s ochtends weer openen. We bleven dus maar liggen, wat ons ook nog eens £22 aan liggeld bespaarde. Terwijl we ons avondeten bereidden, kwamen vier marineschepen met veel tamtam de haven binnen. De volledige bemanning werd ingezet om de schepen aan te leggen. Het was imposant, maar ging daardoor niet sneller.
Om 4:45 werden we gewekt door niet de bakker, maar een opvallend goedgehumeurde pompbediende. Hij mocht de vier marineschepen voltanken en was speciaal vroeg opgestaan. Eerst moest hij ons nog even wegwerken.
22 juli 2005 – Dover naar Brighton
Slechts één uur gezeild, daarna viel de wind weg en moest de motor weer aan. Een leuke bijkomstigheid is dat we regelmatig sms’jes ontvangen. De satelliettelefoon geeft dan drie piepjes, waarop we snel afstormen. Helaas kunnen we niet direct reageren; dat moet wachten tot we ongeveer twee keer per week verbinding maken voor e-mails.
In Brighton aangekomen hebben we genoten van een heerlijke pizza en zijn ’s avonds naar de film gegaan. Voor degenen die “War of the Worlds” nog niet gezien hebben: bespaar jezelf de moeite.
23-24 juli 2005 – Brighton richting Solent
Opnieuw gemotord, en onderweg hadden we de eerder genoemde computercrash. De laptop werkte totaal niet meer, en dan merk je pas hoe afhankelijk je ervan bent. Op momenten als deze denk je er serieus over om het ding overboord te gooien, maar je bedenkt je dat hij in werkende staat toch handig is. Met stroom mee de Solent opgezeild en voor het eerst voor anker gegaan. Een spannende gebeurtenis, want ons nieuwe Spade-anker hadden we nog niet getest. De ankerplaats was prachtig, en het anker hield geweldig, zelfs toen ’s nachts het tij keerde.
De volgende ochtend was de ankerplaats echter minder comfortabel vanwege een veranderde en aangetrokken wind. We wilden uitslapen, maar uiteindelijk moesten we toch verplaatsen. We besloten een veilige haven in Portsmouth te zoeken. De tocht van anderhalf uur was een hele onderneming, met metershoge golven die de Solent binnen denderden. Esther bewees als stuurvrouw haar zeewaardigheid, terwijl Imre droog onder de buiskap zat te navigeren.
In Portsmouth hebben we veel en lang gewandeld en een biertje gedronken onder de “Spinnaker Tower”, een prachtig stukje architectuur aan de haven. In onze haven gingen we nog even kijken bij de “Hugo Boss”, de boot van Alex Thomson, deelnemer aan de ruige en gevaarlijke Vendee Globe 2005. De boot was absoluut het bekijken waard.
25 juli 2005 – Portsmouth
Vandaag stond in het teken van de laptop. Vroeg in de ochtend stonden we bij een computerwinkel in Gosport, waar twee vriendelijke oude mannetjes ons hielpen. De harde schijf en het geheugen werden gecontroleerd, maar helaas zonder resultaat. De enige oplossing was het formatteren van de C-schijf. Gelukkig hoefden we niets te betalen voor hun hulp.
Terug op de boot werd de C-schijf gewist en kon alles opnieuw geïnstalleerd worden. Je denkt voorbereid te zijn, maar je mist altijd wel iets aan drivers en software. Gelukkig was er gratis internet in de bibliotheek, dus konden we Steven mailen met het verzoek om wat software van internet te halen.
26 juli 2005 – Portsmouth
Esther is jarig! De dag begon met het uitpakken van cadeautjes in een versierde boot. Vanaf de vorige avond stroomden de verjaardags-sms’jes binnen, iedereen hartelijk dank hiervoor. Toch was er niet eeuwig de tijd om te tutten, want de laptop was nog steeds niet 100% operationeel. Het downloaden van drivers in de bibliotheek ging niet van een leien dakje, dus brachten we de laptop naar de computerwinkel. Ze zouden hun best doen om het voor elkaar te krijgen, maar of het vandaag zou lukken, was nog maar de vraag.
Esther had van Ina een heuse Nintendo DS spelcomputer gekregen, en Imre had hiervoor per ongeluk hetzelfde spelletje gekocht als Ina. Dit had hij gedaan in Duinkerken, dus daar ruilen was voorlopig geen optie. Gelukkig hadden ze een Virgin-winkel in Portsmouth. Wie niet waagt, wie niet wint, dachten we, en namen de bus naar het centrum. Na het spreken van een aantal medewerkers konden we het spelletje ruilen. Het spel dat we meenamen was wel 5 pond duurder, maar vanwege de administratieve rompslomp hoefden we dit niet bij te betalen. “It’s not because I’m nice, but it’s because I’m horrible,” zei de man met een glimlach.
Toen we om 3 uur bij de computerwinkel gingen kijken en de laptop bleek klaar te zijn, was onze dag helemaal goed. We besloten de marina (waar we al twee nachten lagen voor 26 pond per nacht) snel te verlaten en vonden een rustige, gratis mooring in de Newtown River, waar we heerlijk hebben overnacht.
27 juli 2005 – Solent richting Poole Harbour – Weer: Zwaar bewolkt
Lekker rustig opgestaan, genietend van de heerlijke natuurgeluiden van de getijdenrivier. Hierdoor zijn we wel wat laat vertrokken, wat ons duur kwam te staan door een hoop stroom tegen in de Solent. Het weer was niet best, dus besloten we richting Poole Harbour te gaan (dat was niet zo ver). Het was weer een dag met weinig zeilen en veel motoren. Bij het passeren van de Needles waren we verder van huis dan ooit tevoren met de boot, een memorabel moment in de gietende regen.
We bevinden ons nog steeds in gebieden waar het havengeld bijna overeenkomt met een nachtje in een hotel, dus in Poole Harbour gingen we weer voor een ankerplek. Nadat we een mooi plekje hadden gevonden, drukte Imre op de knop van de ankerlier om het anker zachtjes maar kordaat in het water te laten glijden. Helaas gebeurde er niets, want de ankerlier was defect. Voor onderzoek naar de oorzaak van het probleem moest de hele punt uitgeruimd worden. Onze punt werd op de vertrekdag nog vergeleken met een schuur, dus het is begrijpelijk dat dit niet snel gepiept was.
Toen dit eenmaal gebeurd was, bleek dat het probleem niet in de ankerlier zelf zat (nee Fred, het was niet de zekering), maar in de “up-knop” (die gewoon op het dek zit). Omdat dit allemaal wat langer duurde dan verwacht, hebben we maar illegaal een mooring toegeëigend om de nacht door te komen. Imre demonteerde de knop en wist deze met behulp van de soldeerbout weer te repareren. Jammer genoeg verbrijzelde hij de knop daarna bij het monteren met zijn schroevendraaier. Dit deed de stemming aan boord van de Lady Jean geen goed. Gelukkig kon een cd van Youp van ’t Hek ons humeur weer opvijzelen.
28 juli 2005 – Poole Harbour naar Weymouth – Wind: ZW 5/6, Weer: Zonnig
Een wekkerweigering was de oorzaak dat we ons verslapen hadden. In plaats van om 4.30 uur, werden we pas om 6.00 uur wakker. Omdat onze lange geplande tocht richting Dartmouth nu niet meer te halen was, besloten we nog even lekker door te slapen. We vertrokken om 10.00 uur richting Weymouth. Het uitslapen kwam ons echter duur te staan, met grotendeels stroom tegen. Gelukkig waren we vandaag gezegend met een heerlijke zuidenwind (kracht 5 à 6) en een heerlijk zonnetje.
In Weymouth vonden we een plekje vijf dik langszij, naast Engelsen die nogal wat eisen hadden. Ondanks dat zij zelf een extra lijn naar de wal hadden, moesten wij dat ook doen, en daarnaast bleek één springlijn niet voldoende te zijn.
In Weymouth hadden we nog de gelegenheid om een internetcafé te bezoeken. Daar kwamen we er tot onze schrik achter dat we op de website hadden gemeld dat we al in Falmouth waren aangekomen. Hiermee bedoelden we natuurlijk Portsmouth, maar door alle ‘mouths’ begint het ons een beetje te duizelen.
29 juli 2005 – Weymouth
Hier is de verbeterde versie van de tekst:
Voor vandaag stond de wekker weer vroeg, om 4.30 uur, vanwege het tij. De planning was om naar Dartmouth te gaan. Echter, na een korte blik op de windmeter en het kompas stelde Imre vast dat de wind daar absoluut niet gunstig voor stond. Dit hoefde je ons geen twee keer te zeggen; het bed was nog lekker warm, en we konden morgen ook naar Dartmouth.
Dit betekende echter niet dat we deze dag maar een beetje konden lanterfanten, want vandaag moest de ankerlier worden gerepareerd. We gingen op zoek naar een nieuwe ‘up-knop’ (de knop die het anker omhoog haalt), want daar zat tenslotte het probleem. Een nieuwe up-knop bleek echter behoorlijk prijzig, en we moeten zuinig zijn. Daarom probeerde Imre de knop alsnog te repareren, en dat lukte aardig. De teleurstelling was groot toen bleek dat dit het probleem niet verhielp.
Het demonteren van de ankerlier ging ook niet soepel, want de aluminium lier was aan de binnenkant gaan corroderen op de rvs-pen waarop hij vastgeschroefd zat (made in Italy). Uiteindelijk wist Imre, met zijn hoofd diep in de ankerbun, de kop van de elektromotor eraf te krijgen. Dit tafereel zorgde voor veel hilariteit bij voorbijgangers; toen zij Esther, die het gereedschap aangaf, zagen, vroegen ze: “Do you want to get rid of him?”
De conclusie, toen de kop van de elektromotor er eenmaal af was, was dat deze behoorlijk was aangebrand. Dit klusje is nu kort omschreven, maar het kostte ons de hele dag en leverde geen bevredigend resultaat op. We besloten om in Dartmouth of Falmouth te kijken of er nog iets met de motor kon worden gedaan, of dat we een compleet nieuwe ankerlier nodig hebben.
Als avondmaal aten we fish and chips, waarna we nog een lange wandeling maakten.
30 juli 2005 – Weymouth naar Dartmouth – Wind: W-NW 3/4, Afstand: 60 mijl, Weer: Zwaar bewolkt
Onze buren wilden ook naar Dartmouth met hetzelfde tij, dus hoefden we ze niet op een oneerbaar tijdstip te wekken (ze lagen aan ons vast). Om 5.00 uur vertrokken we samen met nog een paar andere boten vanuit Weymouth. Het tij is hier erg belangrijk vanwege de kaap van Portland Bill (in de volksmond gewoon “The Bill” genoemd), die gerond moest worden. Rond The Bill kan op het heftigste moment van het tij wel 7 knopen stroming staan (wij zeilen gemiddeld 6 knopen), wat voor een behoorlijk turbulente zee kan zorgen. Wij ronden The Bill net rond de kentering, maar er stond al een ruige zee met veel brekende golven. De wind kwam nog steeds uit de richting waar we naartoe moesten.
Het weerbericht gaf aan dat de wind later naar het noorden zou ruimen, dus we besloten ons eerste rak naar het noorden te varen. Als we een directe koers zouden varen, zou de afstand 50 mijl zijn, maar kruisend misschien wel het dubbele. De noordelijke koers werd op twee manieren beloond: ten eerste met een prachtige zeiltocht langs de kust met rode rotsen en ten tweede met een ruimende wind.
Onderweg kwamen we tot de leuke ontdekking dat het zaterdag was in plaats van zondag. In het vrije leven kunnen dit soort misverstanden blijkbaar snel ontstaan. Dit dagverschil verklaarde gelijk een aantal eigenaardigheden van de afgelopen dagen. Gelukkig hebben dergelijke vergissingen in het vrije leven geen grote gevolgen.
Om 19.00 uur kwamen we aan in Dartmouth. Zoals de naam al doet vermoeden, ligt Dartmouth aan de monding van de rivier de Dart. Het is een geweldige belevenis om deze rivier op te varen, met groene heuvels, rotsen, huizen en kastelen die her en der zijn gebouwd (vaak op de meest onmogelijke plaatsen). We vonden een plekje aan een mooringpontoon om de nacht door te brengen.
31 juli 2005 – Dartmouth
De wekker stond weer vroeg, maar we hadden gewoon geen zin om op te staan, dus bleven we nog even lekker liggen. Uiteindelijk werden we gewekt door de havenmeester, die dacht bij ons het liggeld te kunnen innen. Maar dat had hij mis, want we waren alweer door onze Engelse ponden heen. We beloofden hem op het havenkantoor te komen betalen.
Om vanaf het ponton naar de kant te komen, mochten we voor de eerste keer onze gloednieuwe rubberboot tevoorschijn halen. Het oppompen hiervan was meteen een goede ochtendgymnastiek. Het was een leuke belevenis om met het bootje over de rivier te varen, en we hebben dit uitgebreid gedaan. Na alles vanaf het water bekeken te hebben, moesten we de dinghy (een andere naam voor bijboot) aan de aanlegsteiger achterlaten. Ik zeg “moesten” omdat we het wel een beetje eng vonden om hem onbewaakt achter te laten. We hadden hem wel op slot gezet, maar het leek niet al te moeilijk om dit los te krijgen.
Aan land hebben we geld gepind, het havengeld voldaan, en een wandeling gemaakt naar het kasteel dat we bij binnenkomst al op de rotsen hadden zien staan. Het kasteel hebben we bezichtigd en na het doen van boodschappen zijn we met de dinghy (die er gelukkig nog lag) weer naar de boot teruggekeerd.
Het varen met de dinghy vonden we zo leuk dat we aan het einde van de dag nog even de rivier zijn opgevaren. Daar vonden we een rustige, idyllische plek waar we een flesje wijn hebben verorberd.