2 september 2005 – Alvor naar Lagos
Ondanks dat we ons nog niet helemaal jofel voelen, gaan we toch naar Lagos. Na 9 dagen ankeren is het een welkome afwisseling om weer eens in een haven te liggen met alle faciliteiten: dichtbij een grote supermarkt, walstroom, een watersportzaak, eindelijk weer eens net zo lang douchen als je wilt, een paar wasjes doen, enzovoort. En… voor 10 euro 24 uur lang internet op de boot! Heerlijk om weer met een paar dierbaren geskypt te hebben. ’s Avonds nog even naar de watersportzaak om onder andere het gastenvlaggetje van Portugal te kopen. Dit is een klein vlaggetje van het land waar je op dat moment bent en die hang je aan stuurboord in de mast. We zijn al twee weken in Portugal en hebben al diverse malen vergeefs een poging gedaan om aan dit vlaggetje te komen. Verder hebben we wat visgerei gekocht, want aan het vissen willen we ook eens wat aandacht besteden. Aangezien Imre nog behoorlijke buikkrampen heeft, blijven we in ieder geval tot zondag nog in Lagos liggen; daarna hopen we naar Madeira te gaan.
3 september 2005 – Lagos
Lagos bevalt ons prima: gezellig centrum (vooral ’s avonds) en alles bij de hand. Op een ankerplaats heb je het niet zo door vanwege de wind, maar in een haven is het erg warm. ’s Avonds is het nog 32 graden in de boot. We horen op een gegeven moment wat getik en geklop aan de boot en na wat onderzoek blijken dit vissen te zijn die van de waterlijn aan het snoepen zijn. Hier is inmiddels al heel wat aangroeiing van algen ontstaan. Eerdaags maar eens met de bijboot een rondje schoonmaken.
4 september 2005 – Lagos
’s Ochtends nog wat boodschappen gehaald voor de oversteek naar Madeira. Gisteren hadden we al een heel winkelwagentje vol met onder andere water en alles wat lang houdbaar is, en vandaag gaan we voor de verse spullen. Daarna hebben we het havengeld betaald, afscheid genomen van alweer de J&B (Jan en Baukje), en naar de ankerplek gegaan.
5-8 september 2005 – Lagos naar Porto Santo
Het was nog even de vraag of Imre zich fit genoeg voelde voor de oversteek, maar na een ontbijtje leek hij de tocht wel aan te kunnen. De laatste dagen hadden we het weer goed in de gaten gehouden en voor de komende dagen was een lichte noorderwind voorspeld. Na twee uur motoren stak deze wind op en met 10 tot 15 knopen halve wind zeilden we weg van de Portugese kust op weg naar Madeira, niet meer dan een speldenknopje op de Atlantische Oceaan. De wind bleef de komende dagen in deze trend doorzetten, dus het was zeer rustig zeilen. We hoopten na drie dagen ook eindelijk eens de status “ingeslingerd” te verwerven zodat we rustig alle mogelijke klusjes konden doen zonder misselijk te worden. Dit punt bereikten we niet van het ene op het andere moment, maar gedurende de trip bleek wel dat de zeeziekte minder snel de kop opstak. Het is ook te merken dat de temperatuur van het water steeds hoger wordt op weg naar het zuiden, wat ervoor zorgt dat de temperatuur boven water ook een stuk behaaglijker is. Ondanks de noorderwind konden we overdag eindelijk in ons T-shirt zitten en hoefden we ons ook niet meer in te pakken als Michelin-mannetjes om de nacht door te komen. Ondanks deze ideale omstandigheden is het toch een lang stuk zeilen. De uitkijk die trouw 24 uur per dag gehouden wordt, wordt één à twee keer per dag beloond met een schip dat aan de horizon verschijnt en soms zelfs onze koers kruist.
’s Nachts is het genieten van de sterren en de zeevonk. Dit is een bacterie in het water die oplicht als er veel beweging in het water is. Dit zie je alleen bij bepaalde omstandigheden en de ene keer is het feller dan de andere keer. De boot laat een heel spoor van licht achter en ook golven die verderop breken zie je oplichten. De MP3-speler wordt ’s nachts ook vaak gebruikt; dan luisteren we behalve muziek naar Youp van ’t Hek en Herman Finkers. Dus eigenlijk geen echte spannende dingen meegemaakt tot we een paar mijl uit de kust van Porto Santo waren. Imre stond op de punt het eiland te bewonderen toen hij ineens een walvis op 200 meter afstand omhoog zag komen. Gelukkig kwam hij daarna nog één keer boven water zodat ook Esther hem kon zien. Heel bijzonder en enorm groot! We waren nog niet van de schrik bekomen toen we een schildpad zagen zwemmen!
Net als de dolfijnen van de Golf van Biskaje worden we weer beloond door al het natuurschoon. Om 17:30 lieten we naast de haven het anker vallen. Het water is zo helder dat je in zes meter diepte toch het anker kunt zien liggen. Eerst maar eens even proosten op alweer een mooie mijlpaal, daarna de rest van de macaroni van gisteren opgemaakt en heerlijk gezwommen.
9 september 2005 – Porto Santo
20 miljoen jaar geleden ontstonden door vulkanische uitbarstingen vanaf de Atlantische zeebodem vele lavalagen, die uiteindelijk het zeeoppervlak bereikten en de Madeira-archipel vormden. Porto Santo is het op één na grootste eiland en ligt 50 km ten noordoosten van Madeira. Het eiland heeft 4.500 inwoners, is 11 km lang en 6 km breed. In tegenstelling tot Madeira heeft Porto Santo een 8 km lang gouden zandstrand genaamd ‘Praia Dourada’, waar wij nu voor anker liggen.
Vandaag gingen we voor het eerst inklaren bij de douane. Van verschillende kanten hadden we al gehoord dat dit enige geduld vereist en dat klopte. Bij de douane aangekomen bleek de ambtenaar even een kopje koffie te drinken bij het café verderop. Geen probleem, ook wij hadden de tijd en lustten wel een kop koffie.
Het inklaren verliep verder prima; de zeebrief (registratiebewijs van de boot) en paspoorten werden gecontroleerd en ingevoerd. Daarna gingen we naar het havenkantoor, waar opnieuw bepaalde gegevens uit de paspoorten, de zeebrief en het verzekeringsbewijs werden genoteerd. De havenmeester kwam ons die ochtend op de ankerplek al vertellen dat er ook voor de ankerplek buiten de haven betaald moest worden. Dit kon zelfs meer kosten dan een plek in de haven, wat wij vreemd vonden.
Op het havenkantoor werd uitgerekend dat het in de haven €9,50 kostte en buiten €25,00 per nacht bij Port Administration. De medewerkster kon ons geen duidelijke verklaring geven, behalve: “It’s the law.” Oké, dan gaan we vanmiddag maar naar de haven.
We verkenden eerst Vila Baleira, de grootste plaats. Op de heenweg kwamen we Jeanette en Charles van de Diederik tegen. We hadden hen al gesproken op de vertrekkersbijeenkomst en even later kwamen we ook Ilona en Michael tegen van de Catch-22. Zij gaan hetzelfde rondje doen en vertrekken morgen naar Madeira. Het werd een gezellige middag.
We hadden afgesproken met de havenmeester dat we hem via de marifoon zouden oproepen, zodat hij ons een plek in de haven kon toewijzen. Toen we het anker ophaalden en richting de haven voeren, kwam hij al naar ons toe en vroeg hoe zwaar de boot was. We gaven aan dat de boot 9 ton woog, waarop hij zei dat je onder de 10 ton niet hoeft te betalen. Dat wist hij natuurlijk al! Hij hoopte dat we alsnog in de haven zouden gaan liggen, maar mooi niet dus.
Je merkt hier wel meer van de swell, maar we liggen zo idyllisch. Lekker zwemmen naar het strand en weer terug. Als het weer het toelaat, blijven we hier liggen.
10 september 2005 – Porto Santo
Imre heeft zijn duikuitrusting uitgetest. Dat ging prima en hij maakte wat foto’s van onder andere het onderwaterschip. Hoewel de zandbodem vlak bij het strand niet de mooiste duikstek is, kwam hij toch allerlei visjes tegen, waaronder een platvis die zich onder het zand had verstopt en zelfs een kleine sepia!
De ademautomaat van Esther moet nog worden nagekeken, die vertrouwen we nog niet helemaal. Dit kan waarschijnlijk op Madeira, wat leuk zou zijn, omdat Charles van de Diederik ook duikt en we van plan zijn samen te duiken op Madeira.
’s Middags hebben we een bustocht gemaakt over het eiland. Dit was een leuke, snelle manier om Porto Santo te leren kennen. ’s Avonds maakte Imre een heerlijke pizza.
11 september 2005 – Porto Santo
Vandaag een lekker rustig dagje gehad. Om water en stroom te tanken zijn we de haven ingegaan, waar we een paar uur aan de kade konden liggen om de accu’s op te laden. Op de kade kwamen we Ab tegen van het Nederlandse jacht de “Schoonheid” dat ook in de haven lag. Na boodschappen te hebben gedaan en water te hebben getankt, hebben we een ankerplekje gezocht in de haven. Na het vullen van de watertank en de accu’s vonden we het geen probleem om de haven een nachtje ankergeld te betalen.
Op uitnodiging van Ab hebben we een borreltje gedronken op de “Schoonheid”. Zij gaven ons een leuke tip voor een restaurantje en dit was inderdaad erg gezellig. Door de ambiance leek het warempel wel of we al in de Cariben waren. Later op de avond was er nog een vuurwerk, maar helaas: na het mooie vuurwerk in Viana do Castelo zal elk vuurwerk wel tegenvallen.
12 september 2005 – Porto Santo naar Madeira
De overtocht van Porto Santo naar Madeira is een dagtochtje en met de huidige wind goed te doen in één dag. Met uitgeboomde genua gingen we nog 4 à 5 knopen, maar het laatste uurtje moest de motor toch bij. Ons doel was Baia de Abra, een mooie baai achter de hoge rotskusten op het uiterste oostelijke puntje van Madeira.
In de baai aangekomen lagen er drie boten voor anker, waaronder de Diederik en de Catch-22. Na ons anker te hebben uitgegooid, zagen we Charles aan dek van de Diederik heftig zwaaien richting de hoge kliffen. Hieruit konden we opmaken dat de kleine stipjes boven op de rotsen Michael en Ilona moesten zijn.
13 september 2005 – Madeira
De rust werd ons afgelopen nacht niet gegund, want naast de flinke swell die onze boot heen en weer deed slingeren, gierden er stevige windvlagen rondom de boot. Na het opstaan hebben we een kopje koffie gedronken op de Catch-22, waarna we ook het land gingen verkennen. Het landen op het rotsstrandje vergde even wat aandacht, maar met enige moeite kregen we de bijboot veilig aan land.
Er volgde een mooie, maar ook pittige wandeling. Ook al lijkt het de meeste wandelaars hier niet te deren, bij ons schoot regelmatig de vraag door het hoofd: “Is dit wel veilig?” De bordjes met “danger” die her en der staan, geven het antwoord: je moet hier echt oppassen. Soms loop je langs randjes waar je 200 meter naar beneden kijkt en waar de Madeiriaanse overheid niet de moeite heeft genomen om een hekje te plaatsen. Wel hebben ze bordjes met “op eigen risico” geplaatst.
De rest van de dag hebben we op de boot doorgebracht, waar de windvlagen nog steeds behoorlijk pittig vanaf de kliffen naar beneden kwamen zetten. Eén van deze valwinden was zelfs sterk genoeg om onze bijboot, die achter de boot hing, met motor en al ondersteboven te blazen. Een voorbijvarende vissersboot heeft een verloren tankje voor ons opgehaald, en wij konden ons bezig houden met het weer op gang brengen van de motor. Nadat we het motorblok met zoet water hadden gespoeld, konden we de motor uit elkaar halen om alle onderdelen van binnen droog te maken. Na een uurtje klussen startte het motortje gelukkig weer.
14 september 2005 – Madeira
Vandaag onderweg naar Funchal, de hoofdstad van Madeira. Het is een mooie tocht langs de zuidkust. Het is ook leuk om te zien hoe de vliegtuigen landen op een strookje asfalt die tegen een bergwand lijkt aangeplakt. De haven van Funchal ligt meestal vol, en over de ankerplek voor de haven hebben we geen goede dingen gelezen.
Toch hebben we voor de haven het anker uitgegooid in de hoop dat er een plekje in de haven vrij zou komen. Nadat we even lagen, vonden we het eigenlijk een prima ankerplek en lieten we de boot achter om Funchal te verkennen.
We besloten om voor drie dagen een scooter te huren om Madeira te bezichtigen. Tijdens ons eerste ritje bleek dat je met z’n tweeën op een 50cc-brommertje in de bergen wel eens wat power tekort komt. Toch kom je met 20 km/u ook wel boven, en dat blijkt dan ook zeker de moeite waard te zijn.
Voor het avondeten vonden we in Funchal een leuk restaurant met een grote M op de gevel, en bij terugkomst bleek de boot er nog prima bij te liggen.
15 september 2005 – Madeira
Op de scooter gingen we op weg naar de “Risco,” de hoogste waterval van Madeira. Op de kaart lijkt zo’n stukje rijden niet zo spannend, maar over de bergweggetjes met flink wat hoogteverschil wordt zo’n ritje al snel een echte prestatie. Toen we wolken om ons heen zagen drijven, vertelde de kaart ons dat we op een hoogte van 1500 meter zaten. Deze hoogte, in combinatie met de langsdrijvende wolken, zorgde voor omstandigheden waar we ons niet echt op hadden gekleed. Het was echt koud lijden op ons brommertje.
Toch hebben we doorgezet, en na drie uur bereikten we het vertrekpunt voor de wandeling naar de Risco. Een paar Nederlanders vertelden ons dat het een flinke wandeltocht was. Het was ook leuk om hun reactie te zien toen ze vroegen in welk hotel we verbleven, en wij daarop antwoordden dat we op de boot sliepen.
De wandeltocht was niet zozeer lang, maar het hoogteverschil was flink. Het was echter zeker de moeite waard. De terugtocht was opnieuw lang, maar grotendeels bergaf, waardoor het toch wat sneller ging. In Funchal kwamen we ons favoriete restaurant weer tegen, en bij terugkomst lag de boot er nog steeds mooi bij.
16 september 2005 – Madeira
Madeira staat bekend om zijn levada’s (irrigatiekanalen) die het water van de natte noordkant van het eiland naar het dichterbevolkte zuiden brengen. Deze levada’s zijn vaak op spectaculaire hoogte in de bergwand uitgehakt en zijn altijd vergezeld van een voetpad om het nodige onderhoud te kunnen uitvoeren. Deze paden zijn bijzonder geschikt om langs te wandelen, zeker omdat ze bijna horizontaal liggen.
Vandaag stond zo’n levadawandeling op het programma. Met de scooter naar het startpunt gereden en daar urenlang langs de Levada dos Tornos gewandeld. De spieren waren nog lang niet hersteld na de wandeling van gisteren, dus het theehuisje “Hortensia Gardens” kwam als geroepen om weer op krachten te komen. Op de terugweg besloten we de levada nog verder te volgen, omdat we dachten zo sneller bij het beginpunt van de wandeling te zijn. Dit leverde een spectaculair stukje levadawandeling op.
Het was niet voor niets dat de wandeling dit stukje levada omzeilde. We liepen hier over een stukje pad van 50 cm breed zonder hekje of iets, en we keken links in een afgrond van honderden meters diep. Het uitzicht was prachtig, maar spannend was het wel. Bij het eindpunt een biertje gedronken en in Funchal de M links laten liggen en lekker gekookt op de boot.
’s Avonds stationeerde zich nog een Engels megajacht, met een anker voor en achter, op een twijfelachtig korte afstand van ons. Omdat wij aan één anker liggen, draaien we bij verandering van windrichting om ons anker heen. En aangezien op deze plek de wind elke nacht 180 graden draait, twijfelden we of het wel goed ging. Esther had gelukkig opgelet, en het bleek ’s nachts allemaal net te passen.
17 september 2005 – Madeira
Vandaag de prachtige botanische tuin van Funchal bezocht en nog wat gescooterd. Op de markt in Funchal hebben we ons een mango en een soort kruising tussen een courgette en een komkommer aan laten smeren, die achteraf oneetbaar bleek te zijn.
Nadat we de scooter hadden ingeleverd, zijn we teruggegaan naar de boot. Vanaf nu zijn we weer lopend, en dat valt natuurlijk wel tegen. In de haven bleek dat we met onze dinghy op iemands ligplaats lagen. Omdat onze dinghy met een ketting aan de steiger vastlag, hadden ze hem maar op de steiger gelegd.
Ook ontdekte Esther dat er kakkerlakken over de steiger liepen. Je snapt wel waar zij de hele nacht over heeft gedroomd.
18-21 september 2005 – Madeira
Wat een geweldig eiland is dit! We voelen ons helemaal thuis in Funchal en hopen op onze reis meer van dit soort prachtige natuur te kunnen genieten.
De dagen zijn we doorgekomen door onder andere een snorkelspot te bezoeken. Door de lavabergen gaat de kust hier heel steil onder de zeespiegel, maar op een paar plekjes kun je toch snorkelen. We hebben leuke visjes in felle kleuren gezien.
Daarnaast hebben we nog een wat zwaardere levadawandeling gemaakt vanuit Ribeiro Frio, aan de noordkant van het eiland. Het is daar veel vochtiger en de wandeling van 12 km ging regelmatig langs hele steile afgronden.
Terug in Funchal moesten we onszelf natuurlijk belonen met een biertje, en Esther bestelde een sangria. Ze begreep de ober echter verkeerd, en in plaats van een glas kreeg ze een karaf (inhoud: 1 liter). Ach, welja, dan blijven we hier toch lekker zitten en eten we meteen ook wat!
Morgen gaan we naar een nieuwe haven, 2 mijl verderop. Daar bereiden we ons voor op de oversteek naar Tenerife. Dit wordt twee nachten varen. In Tenerife nemen we op 30 september het vliegtuig naar Malaga, waar we Martin, Marijke, Steven en Anneloes ontmoeten!
22 september 2005 – Funchal naar Calheta
Om voor de oversteek de accu’s nog even een nachtje op te laden, gaan we 18 mijl verderop naar een haven die nog maar één jaar oud is, namelijk Calheta.
Het is er erg rustig. Je ziet vooral de plaatselijke kleine motorboten en nog drie andere vertrekkers. De supermarkt is heel dichtbij, dus daar maken we goed gebruik van en slaan we een extra voorraad vocht in. Ook omdat alles op de Canarische eilanden een stuk duurder schijnt te zijn.
We hebben de neiging om dingen die aan boord gedaan moeten worden (en ik treed niet in detail, want het is een hele waslijst) uit te stellen. Soms wordt dat beloond! Er beginnen zich namelijk hele slierten alg te vormen aan de waterlijn. Het plan is nog steeds om deze eraf te schrapen. Dit hebben we echter nog niet gedaan, tot groot genoegen van talloze vissen die het er nu vanaf snoepen.
De volgende ochtend was er niks meer van de alg te zien.
In Calheta is een breakwater gemaakt voor een zandstrand, en daar hebben we lekker gezwommen. ’s Avonds hebben we een extra hoeveelheid eten gemaakt (kipfilet, champignons, paprika en een Knorr-sausje met rijst), meteen ook voor morgen. Want dan willen we vertrekken.
23 september 2005 – Calheta naar Santa Cruz, Tenerife
We kunnen pas vertrekken als we de was hebben opgehaald. Er is hier namelijk alleen een wasserette en geen wasmachine. Dit kost €2,50 per kilo, dus we hebben alleen het ondergoed en wat vieze t-shirts gebracht. Wel een luxe zeg! Onze Engelse buren gingen met z’n vieren naar Gibraltar, en na ze te hebben uitgezwaaid gingen wij er ook vandoor.
Volgens de grip-files staat er de komende dagen niet veel wind. De dieseltank (150 liter) en 2 x 20 liter jerrycans zijn helemaal gevuld, dus we kunnen desnoods het hele eind motoren.
Imre heeft zijn visgerei uitgeprobeerd. Hij gaat voor de tonijn of, aan de grootte van het aas te zien, in ieder geval voor een grote vis. Het aas wordt aan 30 meter vislijn vastgemaakt en daaraan zo’n 20 meter dikker nylondraad. Dat wordt vervolgens op de lier gezet, voor het binnenhalen. Aan het nylondraad komt een wollen draadje naar, in ons geval, de stuurkolom. Als we beet hebben, breekt dat draadje en kunnen we de vis binnenhalen. De vissen hadden vandaag echter niet veel trek.
Om een uur of 19:00 begon het te waaien. Esther was net bezig met het eten op te warmen toen we een vreemd geluid onder de boot vandaan hoorden komen. Gisteren hoorden we dit ook al en was Imre met de snorkel en duikbril gaan kijken of er misschien iets in de schroef zat, maar dat was niet zo. We deden de motor uit en aten eerst even wat. Daarna hesen we de zeilen en openden het motorruim. Er kwam een geur vandaan alsof er iets was vastgelopen.
We weten niet precies wat er aan de hand is; waarschijnlijk is het schroefas-stuwlager kapot. Maar één ding is zeker: we kunnen de motor niet meer gebruiken, hoogstens alleen even om een haven in te varen. Nu maar hopen dat het blijft waaien!
24-25 september 2005 – Atlantische Oceaan
Bij de dienstoverdracht (0:00, 3:00 en 6:00 uur) vertellen we elkaar altijd even de bijzonderheden die hebben plaatsgevonden. Zoals of er een ander schip in zicht is, of de windvaanstuurinrichting goed stuurt, of de wind is toegenomen, afgenomen of van richting is veranderd. Ook: zijn er dolfijnen langs geweest, of is er weer zeevonk?
Deze nachten is alles erg rustig. De wind blijft 10-15 knopen uit het noordoosten. Geen schepen, helder, halve maan dus erg licht. Esther luistert naar muziek, en allebei luisteren we naar Hans Teeuwen. Gelukkig blijft het waaien, zodat we alweer om 15:00 de haven naderen. Het is nog even uitzoeken welke haven we precies moeten hebben, want het schip moet mogelijk uit het water. Zo’n haven moet dan wel die faciliteiten hebben.
Bij de eerste haven die wij via de marifoon oproepen, worden we in goed Engels te woord gestaan, maar ze hebben alleen moorings, geen ligplaats. Bij de tweede haven zit waarschijnlijk een zondaghulpje, want die verstaat zelfs de simpele vraag niet of ze een ligplaats hebben. We besluiten toch naar die laatste te gaan. We zeilen tot in de havenmond en manoeuvreren met grote voorzichtigheid, een bescheiden snelheid en een knerpende schroefas naar een ligplaats. Nu maar afwachten of er morgen een monteur is.
Hier liggen trouwens erg veel vertrekkers: Amerikanen, Duitsers, Zwitsers, Noren, en natuurlijk de Engelsen en Fransen.
26 september 2005 – Santa Cruz
Gisteravond hebben we kennisgemaakt met twee vertrekkers. Harm van de Grote Beer is een Nederlandse Zwitser en ligt twee boten verderop. Hij is al vijf jaar onderweg en al een paar maanden op de Canarische Eilanden. Daardoor is hij hier aardig ingeburgerd. Hij heeft zelfs een door velen felbegeerde Gouden Gids aan boord en is zo aardig ons te helpen met het vinden van een monteur. Na een aantal telefoontjes hebben we iemand gevonden die donderdag wel langs wil komen. We moesten een half uur later terugbellen om een tijdstip af te spreken, maar hij was de rest van de dag niet meer te bereiken. We besluiten morgen met de bus even langs te gaan.
Paul van de Nije Faam kwam ook langs. Hij blijkt werktuigbouwkundige te zijn en zou de volgende ochtend bij daglicht komen kijken naar de schroefas. Beide mannen zijn zonder hun vrouwen, want die zijn naar Nederland vanwege een pasgeboren kleinkind.
We hebben het weer getroffen met de stad. Het centrum is op vijf minuten lopen, dus alles is bij de hand. Bij de tourist info hebben we een plattegrond gehaald en een cultureel programma voor de komende weken.
Aangekomen op de Canarische Eilanden houden we ons veel bezig met het thema “kakkerlakken.” Het schijnt bijna onmogelijk te zijn om deze rakkers in deze streken buiten de boot te houden. Fijn om te weten dat als je er eentje ziet, er waarschijnlijk al honderd exemplaren op de boot rondkruipen. Als voorzorg nemen we geen karton mee aan boord en laten we onze schoenen achter op de steiger, om geen eitjes mee te nemen.
27 september 2005 – Santa Cruz
Na met Paul naar de schroefas gekeken te hebben, besloot Imre om er toch zelf aan te beginnen. Waarschijnlijk bevat het lagerhuis een standaard industrielager dat wel ergens te koop is, zonder dat er het dure label “watersport” aan hangt. En door het zelf te doen, kunnen we een flinke bak monteurskosten besparen.
De boot hoeft het water niet uit voor deze klus. Imre borgt de schroefas met een slangklem, zodat deze er niet uit kan schieten. Mocht dat gebeuren, dan zinkt de schroef naar de bodem en blijft er een gat van 3 cm achter, waardoor het water naar binnen spuit. Om bij het lager te komen moeten een aantal onderdelen worden gedemonteerd die allemaal flink vast zitten.
’s Avonds aten we bij Harm een Zwitsers gerecht: aardappelen in de schil met een pittige knoflooksaus erbij en allerlei soorten kaas. Erg smakelijk! Onze slaapplek ligt helemaal open en vol gereedschap en motoronderdelen, dus we slapen vannacht op de bank. Kamperen in je eigen huis, zullen we maar zeggen.
28 september 2005 – Santa Cruz
Vanochtend zijn we naar de “Bijenkorf van Spanje” geweest, El Corte Inglés. Wat een megawarenhuis! Alles is erg duur en wat we nodig hadden, hebben ze niet. Imre heeft ondertussen de laatste onderdelen uit elkaar gehaald en kan op zoek naar een lager. Met behulp van Harm zijn Gouden Gids is een lager-mannetje snel gevonden. Na een flinke wandeltocht naar de stad hebben we het felbegeerde lager binnen. Het lagermannetje had het gewoon op voorraad.
Enkele andere onderdelen ontbreken nog, dus dat komt mañana. ’s Avonds hebben we bij Paul nog een borreltje gedronken en zijn boot bekeken. Paul blijkt een echte Willie Wortel te zijn, en zijn boot zit vol met diverse vernuftigheden. Hij gaat via Kaap Hoorn de wereld rond.
29 september 2005 – Santa Cruz
De laatste onderdelen worden besteld en kunnen we na onze welverdiende vakantie in Malaga ophalen. We pakken onze spullen en kopen in de stad nog wat ordentelijke kleding, want in Andalusië kunnen we natuurlijk niet de hele dag in onze zwembroek rondlopen. De J&B is vandaag ook binnengekomen, en we zeggen iedereen even gedag.
30 september 2005 – Santa Cruz naar Malaga (vliegend)
Om 5:30 uur hebben we de taxi genomen naar het vliegveld. Het achterlaten van de Lady Jean ging natuurlijk met heftige emoties gepaard, maar we hebben de boot netjes achtergelaten. We hopen dat ze bij terugkomst nog drijft, niet wordt bevolkt door een kolonie kakkerlakken, en dat alle spullen nog aan boord zijn. Het vliegtuig is vier uur vertraagd, dus dat geeft mooi de tijd om aan het logboek te werken.