30 september – 8 oktober 2005 – Malaga
De heenreis naar Malaga bleek een lange dag te worden. Na 4 uur te hebben gewacht, werden we in Tenerife-Noord in een bus vervoerd naar, wat we dachten, het vliegtuig. Maar nee hoor, de busrit ging naar Tenerife-Zuid waar we vervolgens weer door alle controles heen moesten. Om 15:00 vertrok eindelijk het vliegtuig. Na om 7:30 een croissantje te hebben gegeten, hadden we wel trek gekregen. Geen probleem; we konden een broodje en wat te drinken bestellen. Dit kostte echter wel 4 euro per drankje en per broodje. Heel wat mensen werden boos, er werd om klachtenformulieren gevraagd, en na 100 stuks was de purser erdoorheen. Om 17:30 landden we in Madrid. Samen met nog ongeveer 50 andere inzittenden die ook vanuit Madrid een vervolgvlucht hadden, stonden we bij de balie van Iberia. Veel mensen kregen een hotelovernachting omdat er niet meer dezelfde avond een vlucht ging. Wij konden nog met een vlucht van 23:40 mee. Wel kregen we een gratis diner aangeboden. Uiteindelijk hebben we een vertraging gehad van bijna 12 uur. ’s Nachts om 1:00 kwamen we bekaf aan in Malaga.
We hebben een heerlijke week gehad in Malaga. Fijn om iedereen weer te zien. We zijn zelfs nog in Tanger, Marokko geweest. Voor ons was dat de eerste keer buiten Europa! Bijzonder om te zien hoe nauw de straat van Gibraltar eigenlijk is. Tijdens de boottocht maakten we nog een foto van een zeilboot die tegen de wind in aan het ploegen was. Als je de foto heel erg uitvergroot, blijkt het een Nederlander te zijn. Dus als er iemand is die dit leest en je bent op 3 oktober door de straat gegaan, meld je dan, dan hebben wij een unieke foto voor je.
9 oktober 2005 – Malaga naar Santa Cruz
Goede terugreis gehad, dit keer zonder vertragingen! Een minpuntje: na een uur op onze koffers te hebben gewacht, bleek dat één tas – met alles wat we uit Nederland hadden gevraagd – zoek was. We hebben ons telefoonnummer gegeven en hopen op een goede afloop. Vreemd om na deze week weer terug te gaan naar de boot in Tenerife en niet zoals de rest gewoon naar huis. Toch voelt dit zeker als thuiskomen. De wind komt vanaf vrijdag uit het zuiden, wat erg ongebruikelijk is. Er staat een enorme swell in de haven. Veel boten zijn vanaf de ankerplek bij Los Christianos hierheen gekomen. Ook is het weer even wennen aan de warmte; de hele dag is het boven de 30 graden in de boot. Op zich niet zo’n probleem, maar we moeten weer aan het werk aan de schroefas.
10 – 16 oktober – Santa Cruz
De laatste benodigdheden voor ons schroefasproject hebben we maandagochtend verzameld, zodat niets ons weerhield deze klus te klaren. Voordat we de onderdelen weer gingen monteren, wilden we eerst de twee plankjes waar het stuwlager op gemonteerd is versterken. Dit deden we door twee andere plankjes in de lengterichting vast te lamineren met epoxy. Hiervoor moesten eerst de oude verflagen worden verwijderd, en dat deden we met de haakse slijper die we van Paul hadden geleend. Omdat het ding nogal wat stof gaf, hadden we de hele achterhut ontruimd. Dit bleek niet voor niets, maar achteraf gezien hadden we ook het motorruim moeten afplakken, want onze groene Volvo Penta was wit van de dikke laag stof.
Nadat de plankjes op maat waren, hebben we ze vastgelijmd, de randjes geplamuurd en met glasvezelmatjes en epoxy vastgelamineerd. Om het geheel weer netjes te krijgen, hebben we de bilge wit geschilderd. Dit alles lijkt een klusje van niets, maar omdat alles eerst moet drogen voordat je verder kan, kostte dit projectje wel een aantal dagen. Deze dagen was de achterhut onbewoonbaar, dus kampeerden we die tijd in onze eigen salon. Het schoonmaken van de motor was een hele klus, maar onze duikfles met geïmproviseerd spuitstuk hielp om het zaakje schoon te blazen. Toen alles weer netjes was, konden alle onderdelen met het nieuwe lager weer gemonteerd en uitgelijnd worden.
Toch betekende deze week ook nog iets anders dan alleen maar werken. Een bezoekje aan het strand van San Andres en een middagje in het zwembad in Santa Cruz waren ook zeker de moeite waard. Ook hebben we Paul en Marietta van “de Nije Faam” uitgenodigd om bij ons aan boord burrito’s te eten. In het grote Spaanse warenhuis “El Corte Inglés” hebben we een LED-tuinlamp op zonne-energie gescoord. Deze gaat op onze antennemast als ankerlicht dienen. Met behulp van de elektrische ankerlier heeft Esther Imre de mast ingehesen om de verstaging e.d. te controleren.
Zondag kregen we bezoek van Manfred en Cristie, kennissen van Wim en Angela die op Tenerife wonen. Het was leuk om van een inwoner de ins en outs van het eiland te horen. Voor woensdagochtend werden we bij Manfred thuis uitgenodigd.
17 oktober – Santa Cruz
Vandaag komen Karin en Rob aan op Tenerife. Om ze een beetje een fatsoenlijke slaapplaats aan te bieden, moesten we de hele punt ontruimen. Dit opslaghok staat vol met levensmiddelen, boeken, praktische zaken en snuisterijen. Door alles wat efficiënter in te ruimen, konden we veel ruimte winnen en de rest ging gewoon bij ons in de achterhut erbij. Paul bleek vandaag met het vliegtuig waarmee Karin en Rob aankomen naar Nederland te vliegen. We konden dus samen met de bus naar het vliegveld en een buskaartje delen. Op vliegveld Tenerife-Zuid namen we afscheid van Paul en verwelkomden we Karin en Rob. Op het vliegveld hebben we voor een week een auto gehuurd waarmee we terugreden naar de haven.
17 oktober 2005 – Santa Cruz – geschreven door Karin en Rob
Aankomst op Tenerife Airport. Het vliegtuig heeft wat vertraging, maar we landen keurig op tijd. Esther en Imre staan ons op te wachten en het weerzien is erg leuk. Het gaat goed met ze, want ze zijn erg bruin en stralen. Om het eiland te kunnen bekijken, huren we een auto bij CICAR voor een weekje, voor 150 euro. Zo kunnen we wat van het eiland zien. Op weg naar Santa Cruz, waar Imre en Esther de boot hebben liggen, besluiten we nog even Santa Cruz in te gaan. Uiteindelijk belanden we in de Döner Kebab. Het is al laat en we besluiten te gaan slapen.
18 oktober 2005 – Santa Cruz – geschreven door Karin en Rob
Vandaag eerst even ontbeten en daarna besluiten we met de auto naar het Anaga-gebergte te gaan. Teva’s en rugzakken mee, en dan met de auto de bergen in. In het dorpje Taborne zetten we de auto neer en gaan te voet verder.
Een wandeling van een uur of twee en een half. Achteraf hebben we er iets langer over gedaan. Onze klimacties worden beloond met een prachtig uitzicht en we genieten van de schoonheid van dit eiland. Wat een verschillende hoogtes en wat een variëteit aan bomen en struiken. Hierna drinken we nog even een biertje in een nabijgelegen dorpje.
Dan rijden we met de auto weer terug richting haven en besluiten nog even te gaan koken. We hebben heerlijke taco’s op… dit is genieten. Wat een mooie avonden aan boord van de Lady Jean.
19 oktober 2005 – Santa Cruz – geschreven door Karin en Rob
Vandaag hebben we een afspraak met Manfred, een vriend van Imre en Esther. We gaan met de auto naar Puerto de la Cruz en worden gastvrij onthaald door Manfred. Wat een prachtig huis… en we krijgen koffie met gebak, erg lekker. Na de koffie zijn we met z’n allen naar het strand geweest en hebben daar uitleg gekregen over het eiland en het strand van Manfred. Tenerife is een vulkaaneiland en heeft daarom stranden met zwart zand. Volgens Manfred is het een aanrader om de Pico del Teide te bezoeken, de 3718 m hoge vulkaan en tevens hoogste berg van Spanje. Na het strand hebben we met z’n zessen heerlijk gegeten in een restaurantje dat Manfred kent, een lokaal adresje.
We hebben lekker gegeten in een oud klooster, niet meer in gebruik als klooster, maar als restaurant. ’s Avonds waren we lekker aan boord van de Lady Jean en dronken we een wijntje. We spraken over ons volgende avontuur en jullie raden het al: de vulkaan is onze volgende uitdaging…
20 oktober 2005 – Santa Cruz – geschreven door Karin en Rob
Vandaag worden we heerlijk wakker en slapen we goed op de boot. We krijgen elke dag lekkere croissantjes en stokbrood die Imre en Esther voor ons halen. Vandaag gaan we dus naar de vulkaan en nadat we hebben ontbeten en de rugtas hebben gepakt, trekken we eropuit. De auto in en rijden maar. Het is een aardig eindje rijden, maar we worden beloond met een prachtig uitzicht van de Teide.
Het is niet bewolkt vandaag, dus we hebben veel geluk. Aangekomen bij de top moet de rest te voet of met de kabelbaan naar boven. De kabelbaan is veel te druk en het beklimmen van de vulkaan te voet kost echt heel veel uurtjes, dus we besluiten dit niet te doen. We rijden verder met de auto en bezoeken Les Roques, een plek over het ontstaan van rotsen. Daarna gaan we naar Vilaflor, een klein bergdorpje dat op 1400 m hoogte ligt en het hoogstgelegen dorpje van de Canarische Eilanden is. Hier lunchen we en eten we een ijsje. Vervolgens gaan we naar het dorpje Masca. Geen groot dorpje, maar wel een grote souvenirshop. We kopen ons huisnummer voor aan de muur en heerlijke mangojam. Dan weer in de auto en op weg naar huis. We hebben al meer dan 500 km gereden in deze paar dagen.
21 oktober 2005 – Santa Cruz – geschreven door Karin en Rob
Deze dag gaan we besteden door de stad in te gaan en we hebben nog wat andere wensen. Het is onze laatste dag in Santa Cruz. ’s Avonds om 19:00 vertrekken we naar het eiland La Gomera. Het is zover: we gaan. Het is de bedoeling 3 uur op en 3 uur af te wisselen: Rob en Imre en Karin en Esther. Het gaat prima, alleen Rob en Karin zijn redelijk misselijk op sommige momenten. De laatste wacht wordt beloond met het kijken naar dolfijnen en een opgaande zon. Geweldig, wat een ervaring.
22 oktober 2005 – La Gomera – geschreven door Karin en Rob
We zijn aangekomen bij La Gomera en gaan voor anker bij een gigantische rots. We slapen wat om bij te komen van de zeilreis van 16 uur. Karin en Imre zijn vroeg wakker en gaan aan de slag met de dinghy: opblazen, motor erop en even testen. We gaan hiervoor een stukje de zee op en willen stoppen bij een strandje, maar door de swell komen we al snel vast te zitten. Met één gebroken peddel wisten we toch weer veilig terug te komen. Esther en Rob slapen nog. Eenmaal op de boot even lekker gezwommen, en de jongens hebben nog gesnorkeld. Later op de middag gaan we aan land op het eiland zelf. We bekijken het dorpje en eindigen in een gezellig barretje waar we wat eten en winkelen in kleine shops.
23 oktober 2005 – La Gomera – geschreven door Karin en Rob
We liggen voor anker in Valle Gran Rey (Vallei van de grote koning), een prachtige ankerplaats bij hoge vulkanische kliffen. La Gomera is het alternatieve eiland van de Canarische Eilanden, en die sfeer proeven we zeker in deze vallei. De zeeziekte van Karin was zo heftig dat we een appartementje hebben gezocht. Terwijl zij bijsliep, huurden wij een auto en gingen het eiland alvast verkennen. Later, terug in ‘onze vallei’, kwamen we langs een afgelegen zwart strand. De golven hier waren spectaculair. Snel Karin opgehaald en lekker gezwommen. Je moest goed uitkijken voor de rotsen onder water, want door de golven kon je je lelijk openhalen. We hadden nog wonden van een eerdere landing en nu kwamen er weer een paar bij. Na een mooie zonsondergang hebben we nasi gegeten in het appartement en daarna genoten van een jamsessie van plaatselijke muzikanten op een terrasje. Wat een leven!
24 oktober 2005 – La Gomera – geschreven door Karin en Rob
Vandaag hebben we met de auto de ‘grand tour’ gedaan. Je merkt dat het toerisme hier nog niet zo is doorgedrongen, het eiland lijkt wel 20 jaar achter te lopen. Het landschap is zeer divers, met diepe ravijnen en kleine dorpjes waar onder andere dadels, papaya’s, bananen, avocado’s en mango’s groeien. Ook heb je hier palmbomen waaruit honing wordt gewonnen, beschermd door speciale kragen tegen mieren. (zie fotoboek) Het nationale park Garajonay is het grootste bewaard gebleven natuurlijk bosgebied van de archipel en het enige park in Spanje op de werelderfgoedlijst van UNESCO. In dit vochtige klimaat groeien hier meer dan 450 planten en bomen, waaronder oeroude laurierbomen. We maakten hier een mooie wandeling.
In San Sebastian hebben we even gekeken in de haven naar bekende boten, en jawel, de Noorderzon was net aangekomen. We praatten even en aten daarna lekkere tapas op het dorpsplein, waarna we teruggingen naar onze vallei. ’s Avonds in het appartement aten we pannenkoeken met heerlijke ‘miel de palma’, palmhoning.
25 oktober 2005 – La Gomera naar Los Christianos – geschreven door Karin en Rob
Karin nam een zeeziektepilletje (Cyclizine), wat goed hielp; ze had nergens last van. Rond 10:00 haalden we het anker op en motoren via de noordkant naar Los Christianos. Helaas konden we niet zeilen. Er werden weddenschappen gezet over wel of geen wind in de aankomende acceleratiezone, maar helaas bleef de wind uit. We genoten wel van Los Organos: een muur van basalt van 80 meter hoog en 200 meter breed, met vormen die lijken op orgelpijpen.
We zagen ook dolfijnen die druk bezig waren met een school vissen te verorberen en Pilot Wales (kleinere walvissen met korte vinnen). Deze zwommen een hele tijd naast de boot mee.
Rond 19:00 kwamen we aan op de ankerplek. Rob dook het water in om te controleren of het anker goed lag. Dat bleek niet zo te zijn; het lag bovenop een rots. Het anker werd opnieuw uitgegooid, en Rob vond een perfecte plek in het zand. Toch handig, zo’n extra bemanningslid!
Los Christianos is natuurlijk dé vakantiebestemming voor talloze zonaanbidders. ’s Avonds liepen we door een drukte van toeristen op zoek naar een lekker restaurant. Daarna wilde Esther op zoek naar het restaurant ‘Chill Out’, waar haar neef Bob werkt. Ons kent ons in het horecaleven, want toen we een ober naar dit restaurant vroegen, zei hij direct: “Oh, that Dutch place.”
Het was erg leuk om Bob na tien jaar weer eens te zien. We hebben samen wat gedronken, en hij liet ons de rest van het pand zien. Boven het restaurant zijn namelijk ook een disco en een sportbar. Alles zag er goed verzorgd en heel relaxt uit!
Dit was alweer de laatste avond met Karin en Rob. Gelukkig was de ankerplaats lekker rustig, zonder swell – ideaal voor zeeziektegevoelige mensen.
26 oktober 2005 – Los Christianos – geschreven door Karin en Rob
Vandaag een ontspannen dag gehouden (pfff… eindelijk): lekker uitslapen, rustig ontbijten, door het plaatsje gewandeld, op een terrasje gezeten, gesnorkeld en de douchezak uitgeprobeerd. Dit is een zwarte zak waar 20 liter water in past. Als je deze in de zon laat liggen, wordt het water heerlijk warm. Hang je hem bijvoorbeeld aan de spiboomval, dan kun je er prima mee douchen.
Uiteindelijk werd het toch nog haasten om alle spullen bij elkaar te rapen. Om 17:00 namen we de taxi naar het vliegveld. Na nog samen gegeten te hebben, brak het moment aan om afscheid te nemen – dit keer voor een langere tijd dan in juli. In ieder geval hebben jullie nu een goed beeld van hoe wij leven aan boord. Bedankt voor de supergezellige week!
27-28 oktober 2005 – Los Christianos
Er staat geen wind en er komt een enorme swell de haven in. Vannacht hadden we er geen last van, maar als je nu in de boot bezig bent, zoals wij met de inventarisatie, krijg je op een gegeven moment echt behoefte om naar de wal te gaan.
We moeten onze draai weer even zien te vinden. De laatste weken stonden in het teken van eerst de schroefas, toen Malaga, weer een week schroefas, Karin en Rob, en nu zijn we weer met z’n tweeën. Eigenlijk hebben we zin om lekker een boek te lezen en wat te rommelen op de boot, maar de swell wordt steeds erger.
Voor het eerst hebben we de hangmat opgehangen, maar zelfs daarin word je tegen de babystag geslingerd. De nacht van donderdag op vrijdag doen we bijna geen oog dicht, omdat we door de achterkajuit worden gelanceerd. Op een andere boot wordt het bezoek zelfs naar de wal gebracht vanwege misselijkheid.
29 oktober 2005 – Los Christianos naar Gran Canaria
Om 5:00 vertrokken. Esther heeft van 6:00 tot 11:00 aan het logboek gewerkt en gaat nu een frisse neus halen. Helaas is er geen wind, maar wel veel zon. De tocht verloopt voorspoedig en de verwachte aankomsttijd is 17:00.
We hebben een ligplaats gereserveerd in Anfi del Mar, vlak bij Aquinaquin. Dat is handig, want morgen komen Piet, Dien, Ingrid en Lisa aan en die hebben daar een hotel. Toen we de pilot nog eens goed doornamen, zagen we dat Anfi del Mar een van de duurste havens van de Canarische eilanden is. Daarom kiezen we voor een ankerplek voor de haven, die prima blijkt te zijn. Bij het aan wal gaan kijken we meteen hoe duur de haven eigenlijk is, maar het blijkt mee te vallen: €16. Morgen gaan we toch de haven in, omdat het handiger is voor het bezoek om aan boord te komen.
30 oktober 2005 – Anfi del Mar
Piet, Dien, Ingrid en Lisa komen ’s ochtends om 10:00 aan. Ze brengen eerst de koffers naar hun hotel en komen ’s middags aan boord, waar we gezellig bijkletsen. Lisa is erg moe en wordt slapend aan boord gehesen. Ze slaapt rustig door op de bank. In de afgelopen drie maanden is ze flink gegroeid en kan al heel wat woordjes zeggen. Nu nog even oefenen op Imre en Esther.
We hebben van de havenmeester een pasje gekregen om te douchen bij het resort dat aan de haven ligt. Dat is helemaal niet verkeerd, want zo kunnen we ook gebruikmaken van het zwembad en het internetcafé. Het is er superluxe. Vanavond hebben we gedoucht onder een Grohe-douche tussen marmeren tegels! Elke avond is er ook een live optreden en zijn er allerlei kraampjes.
31 oktober t/m 6 november – Anfi del Mar
Nieuw bezoek betekent ook weer een nieuwe auteur voor het logboek. Dien, een zeer ervaren logboekschrijfster, zal de komende week ons logboek bijhouden.