3 december 2005 – Atlantische oversteek – Vertrek naar Barbados
In de middag vertrekken we naar Barbados. Deze overtocht is ruim 2000 mijl, en we hopen dit binnen 20 dagen te doen. Volgens de laatste weerberichten begint de tocht met weinig wind uit het noordoosten. We vertrekken samen met de Catch22, die richting Suriname gaat, en op 2 december is de J&B vertrokken richting Barbados. We houden regelmatig contact met hen en nog zo’n tien andere boten via de korte golf radio (SSB).
Dus, tot aan de overkant!
3 december 2005 – Dag 1 – Atlantische oversteek
Onrustig geslapen, waarschijnlijk door de spanning: vandaag vertrekken we voor DE oversteek naar Barbados. Eigenlijk hebben we alle boodschappen al gedaan en gisteren ook water en diesel getankt, maar pas als het hele lijstje is afgevinkt, hebben we echt rust.
We vertrekken tegelijkertijd met de Catch22 en hebben sinterklaascadeautjes voor elkaar gekocht. Die moeten nog worden ingepakt en de gedichten moeten nog geschreven worden. Esther bakt een muffincake, Imre kijkt de motor na en ondertussen zijn er nog talloze klusjes. We gaan nog even naar de kant om brood te kopen en de ansichtkaarten te posten (dit lukt niet omdat het weekend is, dus we geven ze aan een Belgisch stel in de baai, die het maandag voor ons probeert). Ook nemen we afscheid van onze boatboy Jozef, die de hele week op de dinghy heeft gepast en hem schoon heeft gemaakt. Dit heeft hij goed gedaan. We horen dat dit ook anders kan en dat kan je verblijf behoorlijk verzieken.
Om 12:00 komen Michael en Ilona nog even een kop thee drinken en de muffincake proeven, en worden de sinterklaascadeautjes uitgewisseld. Zij varen eerst naar Suriname en daarna ook naar het Caribisch gebied, maar houden 10 graden minder aan qua koers. We zullen elkaar daardoor snel uit het oog verliezen (dus ook geen marifooncontact meer), maar spreken een tijd af voor contact via de SSB.
We laten de dinghy leeglopen en om 14:45 halen we het anker op! Het is zover! We hebben één waypoint ingevoerd en de GPS geeft aan dat we nog 2002 mijl voor de boeg hebben met een koers van 263 graden. De gripfiles voorspellen de komende dagen weinig wind, maar daar is de eerste paar uur nog weinig van te merken door het tunneleffect tussen de eilanden. Met 15 knopen voor de wind schieten we de eilanden voorbij en genieten nog even van het mooie vulkanische landschap van São Antão. Tussendoor kletsen we via de marifoon met Michael en Ilona, en om 18:30 UTC hebben we contact met Jan van de J&B, die een dag eerder uit Mindelo is vertrokken.
We eten een broodje knakworst en om 20:30 begint Imre’s wacht. Jammer genoeg neemt de wind af naarmate we verder van de eilanden komen en de zeilen beginnen enorm te klapperen. Om 22:00 besluiten we de motor aan te zetten. De boot rolt flink en af en toe word je bijna van de langsbanken gelanceerd tijdens het slapen.
De motor draait op 1400 toeren en we varen maximaal 4 knopen, om diesel te sparen. De nacht is gitzwart, er is een opkomende maan, maar die verdwijnt al vroeg onder de horizon.
4 december 2005 – Dag 2 – Atlantische oversteek
Er zijn geen wolken, dus het wordt al snel erg warm. Onze bimini is niet al te groot, maar er is altijd wel een plekje in de schaduw te vinden. Om 11:30 kan de motor weer uit en met 13 knopen wind maken we een aardige snelheid. We moeten allebei nog wennen aan ‘het ritme van de oceaan’, maar tot dusver zijn we nog niet echt zeeziek, wel erg moe.
In Mindelo zijn we regelmatig met een aantal boten uit eten geweest. Erg gezellig en ook goedkoop, maar we hebben deze week wel allemaal last gehad van buikgriep. Ook via de SSB horen we dat boten die een paar dagen eerder zijn vertrokken, er last van hebben gehad. Gelukkig nam het bij niemand ernstige vormen aan.
Om 19:00 is het weer een drukte van belang op de SSB. Charles van de Diederik coördineert het gesprek en noteert in zijn schedule ieders positie. De bijzonderheden over het weer worden gemeld en als je echt met elkaar wilt kletsen, is het handiger om onderling een andere frequentie of tijdstip af te spreken.
We horen nog een verontrustend bericht over een boot die met de ARC meedoet. Deze zou zijn aangevallen door een groep walvissen en zodanig beschadigd zijn dat het schip is gezonken. De bemanning is gelukkig veilig overgebracht naar andere schepen. En dan te bedenken dat Michael en Ilona, die nog steeds op zichtafstand zijn, een uur eerder een paar walvissen uit het water zagen springen. Niet echt een prettig idee.
De hele nacht zien we het toplicht van de Catch22, eerst groen en later wit, wat betekent dat ze sneller gaan dan wij. We zijn benieuwd wat ze besluiten, want gisteren hadden ze het erover om misschien toch naar Barbados te gaan in plaats van Suriname.
5 december 2005 – Dag 3 – Atlantische oversteek
Wat een fantastisch zeilweer! Er waait zeker nog geen echte passaatwind, hij komt uit het noorden, maar met een ruime wind van stuurboord gaan we gemiddeld 6 knopen, en dat zonder ook maar iets aan de windvaan te hoeven doen. Ideaal!
Imre is eigenlijk vanaf het moment dat hij uit bed stapt al zeeziek. Later op de dag plakt hij een pleister achter zijn oor en gaat het beter. Esther heeft daar geen last van, maar wordt wel erg chagrijnig als bijvoorbeeld tijdens het koken alles weer eens van het aanrecht wordt geveegd. Ze is wel van iets anders misselijk geworden, namelijk: pepernoten.
Het is vandaag sinterklaas en de Catch22 en wij hebben cadeautjes voor elkaar gekocht en gedichten geschreven. Van Piet en Dien zat er ook nog iets in de Teva’s. We hebben de sinterklaasliedjes weer opgehaald, want we zouden ’s middags via de SSB voor kleine Menno van de Noorderzon gaan zingen. Dit is er echter niet van gekomen omdat hij op de afgesproken tijd lag te slapen, maar we hebben wel via de marifoon voor Michael en Ilona gezongen.
Na de geflopte visactie van gisteren, waarbij het aas verdwenen was toen we de lijn inhaalden, probeerden we het vandaag opnieuw. Na een uur hadden we al beet! We hebben zo’n 80 meter lijn achter de boot hangen en in de verte zagen we iets uit het water komen. Zo snel als we konden, hebben we met de lier de vis binnengehaald. Het was een Dorade, type goudmakreel, van ongeveer 80 cm.
Het was nog een hele klus om hem aan boord te hijsen. De vishaak zat helemaal door zijn kaak heen en daaraan hebben we hem omhoog getrokken. En dan komt het moeilijkste, want hij is nog niet dood. Op de Kaapverden hadden we een fles Grogue gekocht, een niet te drinken rum, die we nu in een spuit opzogen en in de kieuwen van de vis leegdrukten.
Als het goed is, wordt hij hierdoor verdoofd en kun je zijn kop eraf snijden. Theoretisch klinkt dit allemaal heel logisch, maar in de praktijk valt het niet mee. Hij lag nog te spartelen toen Imre zijn kop eraf wilde snijden, en Esther kon het niet aanzien. Eindelijk was hij dood en haalde Imre zijn ingewanden eruit. Door hem vanaf de kop tot aan de staart open te snijden, kwamen er niet veel ingewanden mee, maar wel een ongeschonden vliegende vis.
Met een mes hebben we de schubben eraf geschraapt en de filets van de graat gesneden. Toen hielden we twee grote filets over. Met olie, peper, zout en basilicum in de grillpan en even later zaten we superverse vis te eten. Heerlijk!
’s Avonds hebben we de andere helft opgewarmd. Je bent er even druk mee, maar dan heb je ook wat. ’s Avonds trekt de wind aan naar 15 knopen en gaan we met een gemiddelde van 6 knopen lekker vooruit. De Catch22 heeft gereefd om de windvaan beter te laten sturen en dat kost natuurlijk snelheid, waardoor ze al snel een klein lichtje aan de horizon worden.
’s Nachts is het echt pikdonker.
6 december 2005 – Dag 4 – Atlantische oversteek
Er is vandaag weer regelmatig SSB-contact en zo horen wij ook het echte verhaal omtrent de boot die zou zijn aangevallen door walvissen. Die zeilboot was drie dagen onderweg richting het Caribische gebied. Op een gegeven moment kwam er water in de bilge te staan en bleek dat er naast de kiel een scheur zat. De schipper nam het zekere voor het onzekere en riep andere schepen op om de bemanning aan boord te nemen en het schip te verlaten.
Het schip werd aan zijn lot overgelaten, maar er was wel opdracht gegeven aan een sleepboot in Mindelo om het te bergen. Gelukkig waren wij dit punt al voorbij en wisten we zeker dat we het niet onderweg tegen zouden komen. Van walvissen was geen sprake, zo zie je maar hoe zo’n verhaal verdraaid wordt.
We hebben weer heerlijk kunnen zeilen. De Catch22 zit ruim vijf mijl achter ons, maar vreemd genoeg kunnen we ze niet zien, ook ’s avonds is hun toplicht niet te spotten. Ze hebben vandaag trouwens besloten om, in plaats van naar Suriname, toch naar Barbados te gaan. De J&B, de Diederik en de Noorderzon varen ook die kant op, dus dat wordt gezellig samen kerst vieren.
Vandaag kwam er een 45-voet lange trimaran voorbijgeschoten. Het was een Nederlander en we hebben even via de marifoon gekletst. Toen ik naar buiten kwam om een foto te maken, was hij alweer voorbij. Zijn grootste dagafstand deze reis was 280 mijl – ongelooflijk snel!
7 december 2005 – Dag 5 – Atlantische oversteek
’s Nachts kunnen er squalls ontstaan, dit zijn heftige regenbuien die gepaard gaan met veel wind. Je kunt ze goed zien aankomen, want het zijn donkere wolken die met de wind meebewegen en dus meestal van achteren komen. Als je er één ziet aankomen, is het verstandig om te reven.
Vannacht zagen we er dus een aankomen en hebben we de genua ingerold. De reeflijn waarmee je dat doet, liep echter vast en Imre heeft de boel op het voordek weer losgekregen. Een rotklusje in het donker op het stampende voordek.
Vandaag was het een zeer knobbelig zeetje. Esther is een beetje grieperig en werd niet vrolijk van deze combinatie. Veel geslapen en ’s avonds ging het weer een stuk beter. De hele dag hebben we voor de wind gevaren en de windvaanstuurinrichting deed zijn werk perfect. Van de andere boten horen we (en dit wordt door onze gripfiles bevestigd) dat we een gebied met windstilte naderen. Nou ja, daar hebben we de motor voor, en het schijnt dat na de 40ste lengtegraad de passaatwind echt waait.
Vanochtend kwam er een vogeltje buurten. Hij bleef een paar keer stil naast de masttop hangen, alsof hij wilde kijken of hij daar kon uitrusten, maar vloog na een tijdje toch weer door. Ook vinden we ’s ochtends dode vliegende vissen op het dek, soms hele kleintjes van vijf centimeter. Je ziet ze de hele dag door vliegen, op de vlucht voor dorades of voor de boot. Ze scheren vlak over het water en plonzen er na ongeveer tien meter weer in. In de pilot lezen we dat op Barbados vliegende vis een lokaal gerecht is. Er is zelfs een broodje vliegende vis, genaamd “Cutter”.
8 december 2005 – Dag 6 – Atlantische oversteek
Ik was door de dutjes weer helemaal fit en voordat Imre wakker was, had ik al een brood gebakken en de vaat gedaan. In de loop van de nacht was de wind zodanig naar het zuiden gedraaid dat we tijdens de dienstwisseling de genua naar stuurboord hebben verplaatst en wat zijn opgeloefd.
Op die manier kruisen we de koers van Michael en Ilona en kunnen we weer gelijk opzeilen. Deze ruime koers vaart heerlijk en we hebben er weer helemaal zin in. ’s Middags op de punt een zoutwaterdouche genomen. Het water is hier al lekker warm (27,2 graden) en een puts over je heen is een heerlijke afkoeling. Even inzepen met speciale zoutwatershampoo en afspoelen met zoet water uit de douchezak.
9 december 2005 – Dag 7 – Atlantische oversteek
’s Nachts krijgen we squalls over ons heen, er komt een enorme partij regen uit en de wind trekt aan tot 20 knopen. Michael en Ilona varen weer achter ons en we vinden het erg fijn om hun toplichtje weer in de buurt te zien. We hebben de tijd bij de 30ste lengtegraad weer een uur teruggezet, zodat het verschil met UTC weer 2 uur is. Eén klok hebben we op UTC staan, handig voor onze SSB-afspraken, en één op de lokale tijd.
In de loop van de dag valt de wind weg, zoals al werd voorspeld, en varen we op de motor 4 knoopjes over de grond. Eerst laten we het grootzeil bijstaan, omdat je dan wat minder last hebt van de golven die de boot enorm heen en weer laten rollen, maar je wordt helemaal gek van het geklapper van het zeil. Dan maar nog meer rollen. Je moet je altijd goed vasthouden, want na een paar kleine golven komen er altijd weer een paar joekels, die je koffiemokken van het aanrecht zwiepen – of zoals vanavond Imre met zijn bord pasta door de kuip lanceren. Fijn…
Er wordt op het SSB-net druk gespeculeerd over wanneer nou die passaatwind komt. De boten die 500 mijl voor ons varen hadden hem op de 38ste lengtegraad, en daar zijn we nu net voorbij. Hij zou nu beginnen vanaf de 40ste lengtegraad, laten we het hopen.
De dag heeft zijn vaste indeling gekregen. Om 20.00 begint de dienst van Imre en Esther neemt het om 2.00 over. Om 6.00 begint het licht te worden en kun je weer andere dingen gaan doen dan lezen, schrijven, slapen, muziek luisteren en natuurlijk genieten van de nacht. Meestal is Esther om 8.00 weer aan een dutje toe en heeft Imre om 9.00 marifoon- en SSB-contact met de Catch22. Tussendoor wordt er door ieder gegeten en om 12.00 UTC wordt de dagafstand en de positie uitgerekend en genoteerd. Om 13.00 uur hebben we met de Noorderzon en de Diederik SSB-contact.
Overdag hebben we geen diensten en dat gaat prima. Op weg naar de Kaapverden hadden we van 16.30 tot 17.30 ons happy hour met een biertje erbij, gezellig even de dag doorspreken, maar aangezien we ivm het stroomverbruik onze koelbox niet aan hebben, vervalt het biertje, snik… In plaats daarvan hebben we om 16.30 weer contact met alle boten die nu onderweg zijn, dat duurt meestal tot 17.30 en dan gaan we koken, want om 18.00 is het donker. Voordat Esther haar dienst ingaat, doet Imre nog even een dutje en dan is het weer 20.00.
10 december 2005 – Dag 8 – Atlantische oversteek
Na een nachtje motoren vanwege gebrek aan wind, belandt er ’s morgens vroeg een vogel op de zeereling. Hij is wit, met gele ogen en een lange gele snavel. Hij is circa 40 cm hoog en heeft een beetje de bouw van een reiger.
Omdat de boot natuurlijk heen en weer schommelt, heeft hij moeite om zijn evenwicht te bewaren op het dunne staaldraad. Hij heeft lange poten en relatief grote klauwen, zonder zwemvliezen, dus we nemen aan dat het geen zeevogel is.
Aangezien we minstens 900 mijl van land verwijderd zijn, moet hij al een enorme afstand afgelegd hebben en hij is dan ook uitgeput. Al snel heeft hij een goed plekje gezocht, net achter het luik van het toilet, en als je vanuit daar naar hem kijkt, kijkt hij heel geïnteresseerd terug. We bieden hem water en tonijn uit blik aan, maar daar wil hij niets van. Hij zit daar maar met zijn oogjes dicht, zich schrap zettend tegen de helling.
We hebben natuurlijk volop de tijd om ons af te vragen welke reis hij al achter de rug heeft en hoe het nu met hem verder moet. Van andere boten horen we dat dit vaker voorkomt en dat deze vogels meestal ten dode zijn opgeschreven. Ze zijn zo uitgeput dat ze na een paar dagen aan boord doodgaan, of als ze weer verder trekken, land gewoon niet meer halen. Wij doen er alles aan om zijn verblijf aan boord zo comfortabel mogelijk te maken.
Jammer genoeg begint het ’s avonds te regenen en zit ‘vreemde vogel’ (deze naam hebben wij hem inmiddels gegeven) helemaal ineengedoken, met zijn poten om een paar lijnen geklemd, verscholen achter de mast. Het is sneu om te zien, terwijl wij droog achter de buiskap zitten, twee meter bij hem vandaan.
’s Nachts moeten de zeilen aangepast worden, daar schrikt hij van en hij vliegt weg. Later horen we tijdens een marifoongesprek met een Noorse boot dat hij daar ook een paar uur heeft uitgerust. Die schipper had zulke vogels ook op de Kaapverden gezien. Eens kijken of we op internet meer over onze ‘vreemde vogel’ te weten kunnen komen.
11 december 2005 – Dag 9 – Atlantische oversteek
Vandaag is het even een wat mindere dag. Esther staat op met hoofdpijn en ondanks de pijnstillers trekt dat niet weg. Er staat een vreselijk hobbelige zee en op een gegeven moment heb je het daar echt helemaal mee gehad. En dan ga je je bedenken dat je nog zeker zeven dagen van land verwijderd bent… van die gezellige gedachten…
Imre voelt zich ook niet lekker en blijft uit voorzorg een groot deel van de dag binnen op de bank.
De hele dag door hebben we in de squalls gezeten, met wel een stabiele wind en af en toe een bui.
12 december 2005 – Dag 10 – Atlantische oversteek
We hebben eindelijk de passaatwind! En wat is je humeur toch afhankelijk van de zeegang. We zien alles weer van de zonnige kant.
De Catch22 zit inmiddels 20 mijl achter ons en we hebben geen marifoonbereik meer. Als we het nog een keer proberen, reageert er wel een ander zeilschip, een Canadees, die op weg is naar Guadeloupe. Het blijft een gek idee dat er op zo’n enorme plas water toch steeds schepen binnen marifoonbereik zijn (<+/- 30 mijl). Je ziet ze niet, maar vlak achter de horizon zijn ze blijkbaar wel. Dit geeft op zich ook een veiliger gevoel; mocht er iets gebeuren, dan kan er binnen een paar uur een schip bij je zijn.
Wat is het ultieme gevoel van onthaasting? Het nadenken over de vraag of we morgen voor de wind gaan varen of vandaag al. We varen steeds 10 graden te hoog en willen toch een beetje terug naar onze oorspronkelijke rumpline (de rechtstreekse route van Mindelo naar Barbados). Dus moeten we melkmeisje (butterfly) gaan varen. Dat betekent dat we het grootzeil naar de ene kant zetten en de genua naar de andere kant.
13 december 2005 – Dag 11 – Atlantische oversteek
We hebben de klok weer een uur teruggezet. We zitten nu op 45 graden westerlengte en elke 15 graden gaat de klok een uur terug. Als we in Barbados zijn, zal het in Nederland 5 uur later zijn.
Tot het begin van de middag was de zee nog erg hobbelig, maar ineens werd het rustiger. ’s Avonds hebben we lekker erwtensoep gegeten met vers gebakken brood.
We eten trouwens best gezond. We hebben een enorme hoeveelheid blikvoer, ook nog uit Nederland, en dan kijken we op de inventarisatielijst waar we zin in hebben of we pakken wat er vooraan staat. We hebben natuurlijk lang niet alles kunnen uitproberen. Zo hadden we laatst een blik met Spaans vlees en daar kreeg je al rillingen van als je ernaar keek, waarschijnlijk afvalvlees of zo.
Rustige nacht gehad. We werden ingehaald door een groot zeiljacht en hebben één keer een squall ontweken.
14 december 2005 – Dag 12 – Atlantische oversteek
We lezen heel wat af. Esther heeft haar derde boek uitgelezen en Imre leest De erfenis van Fontanelli van Andreas Eschbach.
We hebben de vislijn overboord gegooid, maar niks gevangen. We hoorden van de week dat het een idee is om ’s ochtends, zodra het licht wordt, de lijn uit te gooien. Dan zouden vissen beter bijten. Dit gaan we morgen uitproberen.
’s Middags hebben we een message in a bottle overboord gekieperd. We zijn erg benieuwd waar, door wie en wanneer hij wordt gevonden.
De passaatwind waait gestaag met zo’n 13 knopen. We horen op de radio dat de Diederik en Noorderzon land in zicht hebben en dat ze het een beetje op Cornwall vinden lijken. We benijden ze wel.
Onze geschatte aankomsttijd is zondag de 18de of maandag de 19de. We zullen zien.
15 december 2005 – Dag 13 – Atlantische oversteek
We zitten er allebei nogal doorheen. Imre heeft af en toe nog last van zeeziekte en de stemming is enorm afhankelijk van in hoeverre we liggen te rollen. Die mooie lange, regelmatige golven waar ze het in alle pilots altijd over hebben, zijn ver te zoeken.
Ook hebben we vandaag van de boten die nu al op Barbados zijn gehoord hoe paradijselijk het daar is. Ze vertelden dat ze op een terrasje op het strand zaten met een hamburger en een koud biertje, met hun voeten in het zand. Nou, dat beeld heeft ons de rest van de tocht niet meer losgelaten. Nu kunnen we natuurlijk helemaal niet meer wachten totdat we er zijn.
We hadden vandaag een dagafstand van 150 mijl, dus het schiet wel lekker op.
16 december 2005 – Dag 14 – Atlantische oversteek
Toen de nacht begon, hing er een pikzwarte squall achter ons. We zaten al te wachten op een hoop wind en regen, maar het viel gelukkig mee. Zo snel als squalls ontstaan, zo snel lossen ze ook weer op.
’s Avonds horen we van de J&B, die 250 mijl voor ons varen, dat ze een hele zware nacht hebben gehad met veel squalls. Jan had zijn grootzeil helemaal gereefd en ging nog 8 knopen. We hopen maar dat dit ons bespaard blijft.
Esther heeft met de iridiumtelefoon haar vader gebeld om hem te feliciteren met zijn verjaardag. Ze vond het super om zijn stem weer even te horen en het is natuurlijk geweldig dat dit gewoon kan, midden op de oceaan.
Vandaag ons eerste schip in vier dagen gezien: een grote tanker die ons op 3 mijl afstand aan stuurboord passeerde.
17 december 2005 – Dag 15 – Atlantische oversteek
We kunnen eigenlijk aan niets anders meer denken dan aan onze aankomst op Barbados. Aan de ene kant maken we plannen voor wat we allemaal willen doen, maar tegelijkertijd voelen we ook dat we dagen zouden kunnen slapen.
We hebben eigenlijk nog nooit zoveel tijd gehad om ons ergens op te verheugen. De afgelopen dagen stond de geschatte aankomsttijd op de GPS telkens op zondagmiddag, dankzij de enorme dagafstanden van 150 mijl. Maar nu loopt het toch weer op en lijkt het erop dat we pas ’s avonds aankomen.
De douane is open van 6:00 tot 22:00, dus het zal erom hangen of we nog kunnen inklaren. We hebben in ieder geval besloten om dan maar in het donker aan te lopen, ook omdat we van onze voorgangers al hebben gehoord dat dit prima te doen is.
18 december 2005 – Dag 16 – Atlantische oversteek
We zien de laatste uurtjes en mijltjes wegtikken. Het weer is prima, net als gisteren zo’n 15 knopen wind en een strakblauwe lucht.
Om 16:00 is het dan zo ver: LAND IN ZICHT!!!!!!!
De tekenen dat het land dichtbij is, waren er al: zeemeeuwen, vliegtuigen en weer gebabbel op de marifoon. Maar nu wordt Barbados met de minuut duidelijker. Aangezien de zon al voor 18:00 ondergaat, zien we haar prachtig achter Barbados zakken. Aan de noordkant worden we begeleid door vrolijke dolfijnen die uit de golven springen.
De volle maan verlicht de ankerplek en om 0:00 laten we het anker vallen. Het water is zo helder dat je zelfs ’s nachts de rotsen op 6 meter diepte ziet liggen. Imre sprong overboord om te checken of het water echt zo warm was. Toen eerst gedoucht en daarna een lekkere fles wijn opengetrokken.
Wauw, wat een voldaan gevoel, wat hebben we hiernaar toe geleefd de afgelopen dagen.
19 december 2005 – Port St. Charles, Barbados
Vanochtend, nadat we het thuisfront telefonisch op de hoogte hebben gebracht van onze aankomst, werden we erg vriendelijk geholpen bij het douanekantoor om in te klaren.
We hebben het gastenvlaggetje van Barbados zelf genaaid en zijn naar Speightstown gelopen, waar we in een typische Caribische bar met kerstnummers op de achtergrond hebben geluncht.
’s Middags heerlijk gesnorkeld bij de koraalriffen, die zich hier op slechts 50 meter van de boot bevinden. Toen we op het strand zaten, zeiden we voor de zoveelste keer tegen elkaar: dit is dan toch echt het paradijs.